Art therapy ως γέφυρα ανάρρωσης

Στο Cridge Centre for the Family, μια μικρή ομάδα γυναικών που έχουν επιβιώσει από εγκεφαλική βλάβη και ενδοοικογενειακή βία βρίσκει χώρο ασφάλειας και έκφρασης μέσα από την art therapy. Τα έργα τους εκτίθενται στο Cedar Hill Recreation Centre, φωτίζοντας μια «αόρατη αναπηρία» που συχνά μένει χωρίς διάγνωση και χωρίς υποστήριξη.

Η τέχνη ως καταφύγιο μετά το τραύμα

Μια τρισδιάστατη κίτρινη νάρκισσος ξεπροβάλλει από έναν ροζ-μωβ καμβά της Emilie Morris-Campeau, επιζήσασας εγκεφαλικής βλάβης και κακοποίησης από σύντροφο. Η Morris-Campeau συμμετέχει στο πρόγραμμα art therapy εδώ και έναν χρόνο και περιγράφει την εμπειρία ως καθοριστική για την ανάρρωσή της.

«Πολλή από τη θεραπεία μου προήλθε από τη σύνδεση με ανθρώπους που καταλαβαίνουν», λέει, τονίζοντας ότι ένιωσε συντροφικότητα χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει τον πόνο της. Η διαδικασία της δημιουργίας λειτουργεί για εκείνη σαν ειρηνική, σχεδόν υπνωτιστική κατάσταση που τη βοηθά να συμφιλιωθεί με τις εμπειρίες της.

 Η δημιουργία ως πράξη αναδόμησης

Σύμφωνα με μία από τις συντονίστριες του προγράμματος, ορισμένα έργα περιλαμβάνουν καθρέφτες, υπενθυμίζοντας ότι η αναπηρία μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε, ανά πάσα στιγμή.

Η Kristen, υποστηρικτική εργαζόμενη και επιζήσασα η ίδια, λέει: «Όλες έχουν μια ιστορία καταστροφής. Ξαναχτίζουν τον εαυτό τους μέσα από τη δημιουργικότητα».

Αρκετές γυναίκες ήταν αρχικά διστακτικές, δηλώνοντας ότι ήρθαν μόνο για να συνδεθούν με άλλες. Με τον χρόνο και την εμπιστοσύνη, όμως, άρχισαν να δημιουργούν ξανά. «Το να μπορείς να δημιουργείς μετά από τόση απώλεια είναι απίστευτο», λέει η Kristen.

Το πρόγραμμα άρχισε όταν δύο γυναίκες ζήτησαν έναν δημιουργικό τρόπο να επεξεργαστούν το τραύμα τους. Από μια μικρή ομάδα με υλικά από κατάστημα του ενός δολαρίου, εξελίχθηκε σε πρόγραμμα με χρηματοδότηση και δικό του χώρο στο Cridge Centre.

Η δύναμη της ομάδας και της συνεργατικής δημιουργίας

Οι συμμετέχουσες συναντιούνται δύο ώρες την εβδομάδα και δοκιμάζουν διαφορετικές τεχνικές, όπως ύφανση και κεντητική.

Η Lisa Blackwell, ασκούμενη στο Canadian International Institute of Art Therapy, εντάχθηκε στο πρόγραμμα τον Νοέμβριο και βοήθησε στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης μέσα στην ομάδα.Ορισμένα έργα της έκθεσης δημιουργήθηκαν από περισσότερες από μία γυναίκες, ως πράξη συλλογικής έκφρασης.

«Η δημιουργική διαδικασία είναι αυτοέκφραση, αλλά είναι και απλή δημιουργία χωρίς στόχο», λέει η Blackwell. Η θεραπεία προκύπτει και από την απτική εμπειρία των υλικών, ειδικά όταν δύο άτομα συνεργάζονται. «Βλέπω την κάθαρση», σημειώνει, τονίζοντας ότι οι γυναίκες στηρίζουν η μία την άλλη στις δύσκολες μέρες.

ΜΈνα πρόγραμμα πρωτοποριακό στον Καναδά

Το πρόγραμμα χρηματοδοτείται από επιχορήγηση της Disability Alliance B.C. και θα συνεχιστεί όσο υπάρχει ενδιαφέρον. Ανήκει στο πρόγραμμα του Cridge Centre για εγκεφαλική βλάβη και ενδοοικογενειακή βία, που δημιουργήθηκε το 2020 — το πρώτο του είδους στον Καναδά.

Η σύνδεση μεταξύ κακοποίησης και εγκεφαλικής βλάβης είναι βαθύτερη απ’ όσο πιστεύεται. Για κάθε παίκτη του NHL που υφίσταται διάσειση, περισσότερες από 7.000 Καναδέζες βιώνουν την ίδια βλάβη από σύντροφο. Οι τραυματισμοί μπορεί να προκύψουν από χτυπήματα, σπρωξίματα ή από έλλειψη οξυγόνου κατά τη διάρκεια στραγγαλισμού.

Η Tori Dach, υπεύθυνη υπηρεσιών εγκεφαλικής βλάβης, εξηγεί ότι το πρόγραμμα καλύπτει ένα κενό για γυναίκες που δεν έχουν επίσημη διάγνωση — απαραίτητη για πρόσβαση σε πολλές υπηρεσίες υγείας.Ο φόβος, η ντροπή και η δυσπιστία συχνά εμποδίζουν τη διάγνωση. Για τη Morris-Campeau, η art therapy ήταν η έξοδος από την απομόνωση που ακολούθησε την κακοποιητική σχέση. «Είναι σαν ένα παλιό κομμάτι μου να έχει πεθάνει», λέει. «Ήταν πραγματικά μεταμορφωτικό».

https://www.timescolonist.com/